Een van de dingen die mij belemmeren om het leven te leven wat ik zou willen, zijn angsten .

Ik heb het vaker over mijn lichamelijke beperkingen, mijn eenzame gevoelens, maar eigenlijk bijna nooit over mijn angsten.

Waarom niet ? Tja , wie weet is dat angstig ? 😉

Toegeven dat je bang bent voor dingen is best een dingetje.

Je wilt geen watje zijn  en je wil niet dat mensen je uitlachen of zeggen dat je het ‘gewoon’ moet doen.

Wat voor andere mensen zo gewoon is kan voor jou zo een obstakel zijn .

Neem mensen die watervrees hebben… waarom ? Je staat toch ook onder een douche en je kunt gewoon staan op die plek, je kunt zwemmen en toch …angst ?

Hoe moet je dat met je goede verstand rijmen ? 

Angst kan een goede raadgever zijn , om maar even een voorbeeld dicht bij huis te nemen voor mij….. ik had altijd enorm veel angsten voor eten, het waren in mijn geval reële angsten. Veel voeding maakte me ziek en de angst behoede me dus voor ziekte. (Overigens ben ik nu wat gezonder en ben ik nog steeds angstig voor eten, ik zal nu moeten proberen via (zoals in de psychologie wordt gezegd ) exposure te ervaren bij welke voeding het nog reëel is en  waarbij niet. Voor mij is er nog een kanttekening omdat je soms bij langdurig gebruik van bepaalde voeding pas last krijgt en dan is het vaak te laat.

Maar ook als je bijvoorbeeld op straat iemand tegenkomt die een pistool op je richt, dan is angst een goede raadgever.

Als dit je overkomt zal er een automatische schrikreactie ontstaan , dit gebeurt op 2 plekken in de hersenen genaamd amygdala, deze reactie vindt heel snel plaats en is grof ( hierdoor kun je schrikken van een tak omdat je bijvoorbeeld vermoed dat het een slang is ) , de amygdala noemen we ook wel het impliciete geheugen , dit gedeelte van de hersenen wordt ook vaak sneller en vaker getriggerd bij mensen die ptss hebben.

Dit geheugen kunnen we niet zelf oproepen, maar dient zich in het geval van angst volledig reflexmatig aan.

Naast het impliciete geheugen hebben we ook nog het expliciete geheugen . Dit geheugen checkt of wat we vermoeden door de eerste schrikreactie waar is. Dit gaat via het schakelcentrum de hippocampus, deze kan bij onze herinneringen en dus checken of we al eens eerder zo een situatie hebben meegemaakt of herkennen.

Het is maar een tak, zal hierdoor dus worden gedacht.

Iedereen heeft dus wel eens angsten ,ondanks dat het het een emotie is waar we liever niet bij stilstaan.

Ik merk bij het schrijven van dit stuk dat zelfs het denken over de angst en wat ik wil schrijven me ongemakkelijk maakt.

Er zijn 4 dingen die wij als mensen kunnen doen als er gevaar dreigt. Vechten, vluchten, bescherming zoeken en bevriezen ( dit laatste gebeurt vaak bij trauma ) .

En ik merk hoe graag ik ook wil schrijven , het me niet lukt de goede woorden te vinden en ik steeds wegloop van het verder schrijven.

Al een dag of 4 heb ik mijn telefoon uitgeschakeld. Ik heb angst. Angst voor de mensen om me heen, angst dat ik er niet toe doe, dat niemand me goed genoeg vind, dat ik geen plek heb in de maatschappij , dat niemand me belt.

Maar ook angst dat bepaalde mensen wel bellen en wat dan nog te zeggen .

Angst die ik niet bevestigd wil hebben, dus ik ga zelf uit het contact zodat ik niet voor  mezelf de bevestiging krijg dat er inderdaad niemand is geweest die contact met me heeft gezocht.

Natuurlijk is dit bij mij een angst die veel dieper zit dan een schrikreactie.

Dit soort angsten kunnen ook schadelijk zijn voor je algehele gezondheid.

Bij een schrikreactie wordt je vreessysteem  aangesproken… via het bijniermerg wordt er adrenaline aangemaakt waardoor je lichaam in vecht/vluchtmodus wordt gezet.

Duurt het langer dan 15 minuten dan wordt het stresssysteem aangezet , hierbij wordt via de hypothalamus en de hypofyse de bijnierschors aangezet tot het produceren van cortisol. Wanneer dit te lang duurt zal dit ten koste gaan van je immuunsysteem en je dus ziek worden .

Mensen die mij al wat jaren kennen en volgen, zullen nu waarschijnlijk wat meer begrijpen van de afgelopen jaren en mijn toen zwaar verminderde immuunsysteem.

Mijn angsten worden erg getriggerd door dingen uit het verleden. Ik schrik dus sneller en mijn amygdala zal sneller reageren.

Ik wil niet geregeerd worden door angsten, maar ik merk dat het me de laatste tijd niet echt meer lukt om mezelf op te peppen.

Er gebeuren dingen in mijn privé die mij zo lamslaan. Voor mij bevestigen deze dingen wat mijn onzekere ik al denkt.

Het zorgt dat ik last krijg van flashbacks en nachtmerries , maar dus ook dat ik me terugtrek uit de wereld , dat ik bevries.

Mijn vechtkracht lijkt weg .

De nieuwsgierige ik denkt, wat gebeurt er hier en hoe kan ik die ombuigen ? 

Maar de angstige ik denkt nu…. niet naar kijken, sluit je gewoon op, de buitenwereld is niet wat je wilt,zij willen jou niet, je hebt genoeg series te zien , boeken te lezen etc.

Voor nu is dat ook wat ik zal gaan doen, wie weet krijg ik nog ergens kracht….

To be continued.