Gebrekkige hulpverlening

Je zal maar chronisch ziek zijn en hulp nodig hebben.

Hier in Nederland gaat dat niet altijd erg makkelijk.

Er wordt gedacht in hokjes en protocollen, het feit dat niet iedereen hetzelfde

Is en dat je niet iedereen in een hokje kan proppen gaat er niet in.

Vooral bij complexe dingen blijkt het erg moeilijk.

Als je niet in een hokje past, dan heb je gewoon pech en je hebt zeker pech als je eigenlijk in meerdere hokjes past , maar als deze hokjes niet goed bij elkaar passen.

De patiënt wordt aan zijn/haar lot overgelaten en moet zelf ergens de kracht vandaan halen , hulp te zoeken, telkens de deur in zijn/haar gezicht te krijgen en te stranden in de wirwar van hulpverleningsland , artsen, dokters etc.

Om het wat concreter te maken, mijn eigen situatie.

Ik ben nu bijna 3 jaar in behandeling geweest voor mijn angsten. Begin dit jaar kwamen we tot de conclusie dat het beter gaat en ik de behandeling niet meer nodig heb. Het gaat ook echt beter, of misschien moet ik nu ,na bijna een half jaar zoeken en niet vinden van passende vervolghulp wel zeggen ,het ging beter ?

Waar ik nog veel last van heb zijn mijn trauma’s , het staat me in de weg bij alles wat ik wil in het leven.

Nu lukt het dus niet om iemand te vinden die mij daarbij kan/wil helpen.

Ik ben namelijk ook bipolair (waarover ook een strijd is… want al sinds 2005 geen manie meer gehad, dus de ene partij zegt… geen hulp meer nodig, de andere partij zegt ja maar als je trauma gaat verwerken kun je dat triggeren). En natuurlijk vind ik zelf dat ik wel hulp nodig heb, ik ben stabiel, juist omdat er ondersteuning is op momenten dat het niet gaat.

Nu gaat het allemaal om het feit dat ik val onder langdurige specialistische zorg ( voor de kenners , dus een grote DBC nodig heb) , ik een mega dossier heb, mijn problematiek complex is (omdat er meerdere hokjes zijn en deze dus soms niet samengaan ) EN , nu komt het.. instellingen bang zijn dat ik veel geld ga kosten.

Niemand neemt zijn verantwoording en ik moet zelf maar zoeken waar ik hulp kan krijgen. De huisarts weet het niet meer, ik heb aangeklopt bij de patiënten vertrouwenspersoon, aangeklopt bij een centrum voor consultatie en expertise en bij plus minus , de patiëntenvereniging voor bipolaire patiënten.

Niemand weet wat te doen . Ik raak weer angstig, slaap slecht, heb last van mijn buik en ben weer schrikkerig, knars met mijn tanden en heb weer last van adrenaline.

Het ging zo goed met me. Maar als je overal af wordt gewezen en overal alleen voor staat, niet meer weet waar je heen moet etc, tja dan ga je vanzelf weer achteruit.

Komt ook nog bij dat ik ook in het Erasmus ziekenhuis ben weggestuurd na 1,5 jaar er te hebben gelopen en dus geen behandeling meer krijg voor mijn MCAS, omdat zij een verschil van inzicht hebben met de MDL arts die mij naar hun heeft verwezen.

Zij vinden dat ik zelf moet gaan zoeken naar een goede MDL arts , omdat mijn heftige reactie op voeding niet normaal is en er vast iets anders mis is.

Ja weet je… ik weet het niet meer. Ik kan het ook gewoon niet meer aan om alles alleen te moeten doen. Niemand naast me te hebben die me kan steunen, meegaat naar gesprekken en vooral het feit dat er niemand is die met de vuist op tafel slaat.

Je bent ziek, maar je moet blijven strijden, terwijl de energie op is, het geloof op is, je zelfvertrouwen tot ver onder nul zinkt etc.

Dit is Nederland… Nederland waarin het niet gaat om willen helpen/genezen, maar Nederland waarin het gaat om regeltjes, administratie en vooral GELD !

Ps… Als jij een idee hebt wat mij verder kan helpen…. stuur me een berichtje !

Advertenties

Druk, druk, druk 😁

Mijn hoofd is vol…  vol met dingen die ik wil delen.

Of waar ik mijn mening over wil geven.

Het feit dat ik meer vertrouwen heb in de alternatieve geneeskunde,

Dan in de de reguliere bijvoorbeeld.

Hoe ik sta tegenover voeding in plaats van medicatie. Hoe ik denk over ziektes en de makkelijkheid van mensen te denken dat het wel weggaat door een pilletje te nemen, alsof het er niet toe doet hoe je zelf in het leven staat en hoe je voor jezelf , je geest en je lichaam zorgt.

Ooh hoofdpijn… diclofenacje en ik voel me weer goed… wat voor een schade dat pilletje aanricht…. maakt niet uit, of erger nog antibiotica … kan daar ook wel uren over schrijven, wat een effect het heeft op de flora van je darmen en dat je naast antibiotica altijd probiotica moet slikken.

En dan schiet mijn hoofd naar een ander onderwerp… man man man… wat was dat met Ajax ? Gewoon 1-4 winnen van Real en de manier waarop, ik kan het gewoon nog steeds niet geloven ! Kippenvel en tranen tijdens de wedstrijd en een trots na het laatste fluitsignaal.. whoohoo.

Hoe is het mogelijk , sta je gewoon in de kwart finale van de Champions league ?!

Sorry buren dat ik zo uit mijn dak ging (Is weer eens wat anders dan mijn stemverheffingen (nu zeg ik het nog aardig ) , als ik boos ben 😉

Denk ook dat ik het gewoon even nodig had na alle ontwikkelingen de laatste tijd in mijn privé , even alles er uitgegooid.

Ja … Najib Amhali… dat was ook weer wat, samen met mijn vriendinnetje even zorgeloos lachen en na afloop ook nog je jeugdvriendinnetje tegenkomen die je 30 jaar niet had gezien… dan ben je blij… en overprikkeld … en kan je niet slapen… maar ach …

Alles beter dan de zorgen die ik weer heb over mijn buik. Wel leuk om te vermelden dat ik binnenkort genetisch onderzoek ga laten verrichten in de Verenigde Staten, zodat hopelijk nog meer puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen… hier zal ik nog een blog aan wijden t.z.t. 

Of het feit dat mijn ene been behoorlijk langer is dan de ander en ik nu probeer met langzaamaan ophogen van hakjes in mijn schoen, scheefstand en problemen met rug,  benen en nek te verhelpen.

En dat doet pijn ! 

Maar ik ga door , wat ik wil een beter leven.

Ik wil ook wel vertellen over het boek dat ik nu aan het lezen ben, maar who cares ?

Het gaat over een cum laude afgestudeerde arts aan  Harvard  in de jaren 20, die onderzoek deed naar de biochemische oorsprong van manisch depressiviteit , wat het speciaal maakt is dat hij zelf ook patiënt was en hij beschrijft dus ook zijn eigen ervaringen, gevoelens en hoe hij in de jaren 40 werd behandeld in de inrichting waarin hij was opgenomen. Pfff… wat ben ik blij dat ik toen niet leefde ! 

Lorenzo ligt ondertussen naast me in zijn slaapzak en dat kan ook een leuk verhaal zijn, tenminste als je van honden houdt en het aandoenlijk vindt.

Ook hij houdt me overigens bezig omdat ik zijn gebit eigenlijk moet laten reinigen , maar ik ben natuurlijk een angsthaas en durft hem niet onder narcose te laten brengen …. en eigenlijk moet hij zijn inentingen weer hebben , maar ook dit vind ik een dingetje … moet ik het wel doen? Is het wel nodig ? Hoeveel schade brengt het toe ? Moet ik hem laten titeren en zo ja waar dan ? 

Ik ben wel benieuwd naar jullie meningen, ideeën, belevingen , leuke verhalen…

Sta open voor feedback maar ook gewoon leuke verhalen van jullie…

Kom maar op guys ! 

❌❌❌ AJAX ❌❌❌

Als ik mensen wil laten lezen over mijn leven en wil vertellen over wie ik ben , dan moet ik ook vertellen over mijn passie.

Nu zijn er meer dingen in mijn leven waar ik veel om geef, zoals mijn dwergpincher Lorenzo, mijn liefde voor R&B, musicals, theater en mijn serie verslaafdheid , maar

mijn grote liefde is natuurlijk AJAX .

Als Ajax thuis speelt, kan je er gif op innemen dat, als mijn gezondheid het toelaat , ik te vinden ben in de Johan Cruijff Arena.

Ik ben verzot op het spel en aangestoken door mijn vader, die mij als baby al een Ajax sjaal omdeed voor op de foto.

Als jong meisje trok het me nog niet zo, ik irriteerde me mateloos dat we op zondag als we naar opa en oma reden in de auto moesten luisteren naar ‘langs de lijn ‘ en als ik in de avond de tune hoorde van Studio Sport werd ik ook niet vrolijk.

Maar toen ik wat ouder werd en het spelletje meer ging begrijpen en vrienden en vriendinnen om mij heen zich ook bezig gingen houden met Ajax , was het hek van de dam. We gingen wel eens naar de Meer om een wedstrijd te kijken en daarna wel eens naar de Arena .

Sinds een jaar of 10 ga ik samen met mijn vader naar de wedstrijden in de Arena .

Wat ik me nog heel goed kan herinneren zijn de wedstrijden waarin Huntelaar en Suarez samen speelden. 

Mooie tijden waren dat. Doelpunten vlogen je om de oren en ook het spel was snel en frivool. 

Maar ook in tijden dat het niet zo goed ging, vond ik het nog steeds heerlijk om naar wedstrijden te gaan.  Voor mij is het echt ontspanning, ondanks dat ik een enorme mopperaar ben en vanaf de kant de spelers probeer te bewegen om te doen wat ik denk dat beter is en dat vaak met te luide stem . Ik vraag me soms ook serieus af of het wel goed is voor mijn gezondheid… hahaha.

In de tijd dat ik zo ziek was dat ik niks meer kon verdragen en een seizoen moest missen, op de appjes van vriend Sven na, die zoveel mogelijk voor mij versloeg in tekst, heb ik echt het voetbal gemist.

Toen pas besefte ik wat voor een plaats Ajax inneemt in mijn leven.

Zomerstop is voor mij ook echt een waardeloze periode. 

Na de zomerstop heb ik ook altijd het gevoel dat ik weer thuis kom , op mijn plekje in vak 406.

Heerlijk weer in het warme bad, de mensen die er al meerdere seizoenen zitten , samen het clublied / Ajax-mars zingen, samen de wedstrijd analyseren, mopperen op eerder gespeelde wedstrijden  dat weekend in de eredivisie… klagen dat de scheidsrechter niet rechtvaardig is en iets van de laatste tijd… die ellendige VAR.

En wat helemaal geweldig is, de Europese wedstrijden. Wat een sfeer voor en tijdens de wedstrijden. Opeens komt het hele stadion tot leven. 

Iedereen gaat achter het team staan en kan met recht “90 minuten lang “ zingen.

Te beginnen met “bloed zweet en tranen” en daarna de beroemde witte vlaggetjes die tevoorschijn worden getoverd tijdens het “slavenkoor” .

Ajax is echt mijn club en of we nu arrogant genoemd worden of niet, volgens mij is het gewoon grote bek met een klein hartje.

Voor mij staat Ajax gewoon voor mooi, aanvallend voetbal, of we daar nu mee winnen of niet, het is wel leuker om naar te kijken.

Ajax is de club waar ik me fijn bij voel en waar ik niet zonder kan .

❌❌❌

Depressieve Geest

Zat ik maar niet in het donker…. scheen de zon maar in mijn leven.

Maar het is stil en leeg en ondanks dat alles in mij schreeuwt dat ik hier niet wil zijn, ben ik hier toch en lukt het me niet om de uitgang te vinden .

De eenzaamheid en leegte creëert spoken in mijn hoofd… ik denk in cirkels en kom steeds weer uit op hetzelfde punt.

Wat is de zin van het bestaan als je niks toevoegt aan het leven… geen taak hebt, geen invulling , niet nodig bent ?

Hoe moeilijk is het lichtpuntjes te zien als je telkens als je een stap naar voren doet, je kennelijk weer 3 stappen terugneemt ? 

Ja ik hou van het leven, ik lach graag, ik kan genieten van kleine dingen en ik ben gek op mensen.

Maar de laatste tijd roept iets in mij dat het genoeg is… dat ik een alien ben op deze planeet .

Wist ik maar een plek waar aliens heen kunnen, zodat ze zich niet zo anders en buitengesloten konden voelen… maar die plek is er niet en de aarde snap ik niet. 

Ik snap het vluchtige niet, de onverschilligheid , het egoïsme … het niet denken aan wat acties teweeg kunnen brengen en het onnodige kwetsen wat mensen doen…

Ik snap niks van de maatschappij…. ergens ben ik het lijntje kwijt geraakt en ik kan de weg niet meer terugvinden. 

Ik wil niet zwaarmoedig zijn, maar hoe leef je in een wereld waarin het je niet meer lukt om geluk te vinden ? 

Als ik denk dat het wat beter gaat en ik weer wat vertrouwen heb gevonden, krijg ik zonder pardon de deksel op mijn neus en begint mijn hele pieker cirkel  weer van voor af aan .

Was er maar iemand die zei… wat een bullshit Sheila , je bent wel goed genoeg en ik zal het je bewijzen… ik hou je vast en help je de cirkel te doorbreken.

Maar kennelijk is dat niet het geval en moet ik zelf vechten en de eenzaamheid die als een enorme deken op me drukt gewoon ondergaan.

Ik kan me nog herinneren hoe het leven vroeger was, altijd vrienden en vriendinnen om me heen, eten wat ik wilde, vakanties, zomaar ergens heen… Het leven was mooi, vol liefde en genegenheid…

Maar dat is niet meer en dat is het al jaren niet meer.

Ik moet leren leven met dit leven, dit leven met zoveel beperkingen en zo weinig warmte en liefde , geen spontane acties en geen normale maaltijden.

Het is moeilijk, omdat ik niet wil accepteren dat dit het is en altijd door zal strijden voor mijn  eigen plek, ook al krijg ik steeds de deksel op mijn neus.

Ik zal doorgaan tot ik echt niet meer kan….

Rot eenzaamheid …. Rot depressie 

Angst !!!!

Een van de dingen die mij belemmeren om het leven te leven wat ik zou willen, zijn angsten .

Ik heb het vaker over mijn lichamelijke beperkingen, mijn eenzame gevoelens, maar eigenlijk bijna nooit over mijn angsten.

Waarom niet ? Tja , wie weet is dat angstig ? 😉

Toegeven dat je bang bent voor dingen is best een dingetje.

Je wilt geen watje zijn  en je wil niet dat mensen je uitlachen of zeggen dat je het ‘gewoon’ moet doen.

Wat voor andere mensen zo gewoon is kan voor jou zo een obstakel zijn .

Neem mensen die watervrees hebben… waarom ? Je staat toch ook onder een douche en je kunt gewoon staan op die plek, je kunt zwemmen en toch …angst ?

Hoe moet je dat met je goede verstand rijmen ? 

Angst kan een goede raadgever zijn , om maar even een voorbeeld dicht bij huis te nemen voor mij….. ik had altijd enorm veel angsten voor eten, het waren in mijn geval reële angsten. Veel voeding maakte me ziek en de angst behoede me dus voor ziekte. (Overigens ben ik nu wat gezonder en ben ik nog steeds angstig voor eten, ik zal nu moeten proberen via (zoals in de psychologie wordt gezegd ) exposure te ervaren bij welke voeding het nog reëel is en  waarbij niet. Voor mij is er nog een kanttekening omdat je soms bij langdurig gebruik van bepaalde voeding pas last krijgt en dan is het vaak te laat.

Maar ook als je bijvoorbeeld op straat iemand tegenkomt die een pistool op je richt, dan is angst een goede raadgever.

Als dit je overkomt zal er een automatische schrikreactie ontstaan , dit gebeurt op 2 plekken in de hersenen genaamd amygdala, deze reactie vindt heel snel plaats en is grof ( hierdoor kun je schrikken van een tak omdat je bijvoorbeeld vermoed dat het een slang is ) , de amygdala noemen we ook wel het impliciete geheugen , dit gedeelte van de hersenen wordt ook vaak sneller en vaker getriggerd bij mensen die ptss hebben.

Dit geheugen kunnen we niet zelf oproepen, maar dient zich in het geval van angst volledig reflexmatig aan.

Naast het impliciete geheugen hebben we ook nog het expliciete geheugen . Dit geheugen checkt of wat we vermoeden door de eerste schrikreactie waar is. Dit gaat via het schakelcentrum de hippocampus, deze kan bij onze herinneringen en dus checken of we al eens eerder zo een situatie hebben meegemaakt of herkennen.

Het is maar een tak, zal hierdoor dus worden gedacht.

Iedereen heeft dus wel eens angsten ,ondanks dat het het een emotie is waar we liever niet bij stilstaan.

Ik merk bij het schrijven van dit stuk dat zelfs het denken over de angst en wat ik wil schrijven me ongemakkelijk maakt.

Er zijn 4 dingen die wij als mensen kunnen doen als er gevaar dreigt. Vechten, vluchten, bescherming zoeken en bevriezen ( dit laatste gebeurt vaak bij trauma ) .

En ik merk hoe graag ik ook wil schrijven , het me niet lukt de goede woorden te vinden en ik steeds wegloop van het verder schrijven.

Al een dag of 4 heb ik mijn telefoon uitgeschakeld. Ik heb angst. Angst voor de mensen om me heen, angst dat ik er niet toe doe, dat niemand me goed genoeg vind, dat ik geen plek heb in de maatschappij , dat niemand me belt.

Maar ook angst dat bepaalde mensen wel bellen en wat dan nog te zeggen .

Angst die ik niet bevestigd wil hebben, dus ik ga zelf uit het contact zodat ik niet voor  mezelf de bevestiging krijg dat er inderdaad niemand is geweest die contact met me heeft gezocht.

Natuurlijk is dit bij mij een angst die veel dieper zit dan een schrikreactie.

Dit soort angsten kunnen ook schadelijk zijn voor je algehele gezondheid.

Bij een schrikreactie wordt je vreessysteem  aangesproken… via het bijniermerg wordt er adrenaline aangemaakt waardoor je lichaam in vecht/vluchtmodus wordt gezet.

Duurt het langer dan 15 minuten dan wordt het stresssysteem aangezet , hierbij wordt via de hypothalamus en de hypofyse de bijnierschors aangezet tot het produceren van cortisol. Wanneer dit te lang duurt zal dit ten koste gaan van je immuunsysteem en je dus ziek worden .

Mensen die mij al wat jaren kennen en volgen, zullen nu waarschijnlijk wat meer begrijpen van de afgelopen jaren en mijn toen zwaar verminderde immuunsysteem.

Mijn angsten worden erg getriggerd door dingen uit het verleden. Ik schrik dus sneller en mijn amygdala zal sneller reageren.

Ik wil niet geregeerd worden door angsten, maar ik merk dat het me de laatste tijd niet echt meer lukt om mezelf op te peppen.

Er gebeuren dingen in mijn privé die mij zo lamslaan. Voor mij bevestigen deze dingen wat mijn onzekere ik al denkt.

Het zorgt dat ik last krijg van flashbacks en nachtmerries , maar dus ook dat ik me terugtrek uit de wereld , dat ik bevries.

Mijn vechtkracht lijkt weg .

De nieuwsgierige ik denkt, wat gebeurt er hier en hoe kan ik die ombuigen ? 

Maar de angstige ik denkt nu…. niet naar kijken, sluit je gewoon op, de buitenwereld is niet wat je wilt,zij willen jou niet, je hebt genoeg series te zien , boeken te lezen etc.

Voor nu is dat ook wat ik zal gaan doen, wie weet krijg ik nog ergens kracht….

To be continued.

Het klooster

Het verhaal van het klooster, is het verhaal dat ik vertel aan mensen als ik wil uitleggen hoe het leven vaak voor mij voelt , hoe het voor mij is buiten de maatschappij te staan en hoe ik vecht tegen de vreselijke eenzaamheid die ik vaak ervaar.

Stel je voor , jij , diegene met zijn / haar gezin, werk, vrienden/vriendinnen, hobby’s , etc . wordt op een willekeurige dag zomaar aangesproken door een non.

Ze zegt je, het spijt me maar dit leven is voorbij . Neem afscheid van je gezin, geef je partner een knuffel, kus je kind, pak je tassen en ga met mij mee naar het klooster .

Het spijt me , maar dingen gaan erg veranderen voor je. Wij praten bijna niet, alleen in de avond tussen 19.00 en 20.00 hebben we koffie uurtje en verder… veel stilte en je mag met ons meezingen .

We zullen een tv op je kamer zetten en dan kan je kijken naar je partner en je kind.. je kunt niet met ze praten, ze niet aanraken, maar je kunt in ieder geval wel zien dat ze gelukkig zijn.

Jij mag daar geen onderdeel meer van zijn.

Wat je ook doet, je bent alleen vanaf nu , alles wat je graag deed zullen we je afnemen.

Dit is hoe ik mijn leven ervaar sinds ik zo ziek ben geworden en ondanks dat ik merk dat het langzaam aan steeds beter met mij gaat en mijn immuunsysteem gigantisch vooruit is gegaan en blijft gaan , lukt het me nog niet om aansluiting te vinden in de maatschappij .

Dingen zijn niet meer hetzelfde als 10 jaar terug . Mensen hebben hun leven en het is haast niet mogelijk om me daar bij aan te sluiten.

De maatschappij is verhard, mensen zijn egoïstischer , delen niet veel meer met elkaar, het leven is vluchtiger en veel van het leven speelt zich af online .

Tuurlijk is dat ook fijn, want ik zou echt bijna geen contacten meer hebben als het internet niet bestond en contact hebben met vrienden in het buitenland was vroeger echt bijna niet te doen ( blauwe luchtpost velletjes en enveloppen die er weken over deden om op de plaats van bestemming te komen en laat staan hoe lang je moest wachten op een antwoord )

Maar waar is het echte contact ? Ik moet het vaak doen met een virtuele knuffel of kus en er zijn periodes dat ik me niet eens meer voor kan stellen hoe het voelt als iemand je aanraakt ( oké op een hand bij een begroeting na dan) .

Ik begrijp niet goed waarom we als maatschappij er voor kiezen zo te leven, waarom we kiezen voor afstand en kilte , terwijl volgens mij geen enkel mens gemaakt is om zo te leven.

Oké misschien dan wel die non in het klooster, maar dat lijkt me een uitzondering .

Waar zijn de tijden van gezellig samen spelletjes spelen ( want ook dat doen we meestal alleen , achter de pc of spelconsole ) . Met de buren barbecuen of samen met vrienden hele avonden op de bank hangen?

Er is geen tijd voor elkaar , tenminste dat zeggen we tegen elkaar . Volgens mij zijn prioriteiten gewoon verschoven .

Wat zou het toch fijn zijn als we weer wat meer naar elkaar zouden kijken , wat meer ons leven zouden delen en elkaar wat meer zouden zien staan.

Ik weet niet hoe, maar als het aan mij ligt starten we er vandaag samen mee !

What was I thinking ?

Een kijkje in het hoofd van een denker, een piekeraar.

Morgen mag ik om 11 uur in de ochtend in Utrecht zijn voor een 

Gesprek met de dietiste. 

Nu weet niet iedereen natuurlijk dat ik in Almere woon, dus dat is misschien wel het vermelden waard.

11 uur in Utrecht, maar er ligt sneeuw , het is glad. Hoe laat vertrek je dan en hoe laat sta je op ? 3 kwartier van te voren mag ik wel weg… wil er ook iets eerder zijn, dus ehhhh… tussen half 10 en 10 vertrekken… mits , tenzij , maar…..

Oké ik heb een hond , moeite met de ochtend , moet eten, maar daarvoor medicijnen nemen die in moeten werken en ik wil ook nog douchen… half 8 op ? Misschien wel 7 uur…  Man ik ben nu al kapot , thuiszorg komt en schoonmaakster tot half 4 en daarna moet ik naar de huisarts voor een pijnstiller die in mijn been gespoten moet worden.

Maar waar was ik met mijn gedachten… Ooh ja… hoe laat ga ik op staan, hoe laat moet ik weg ?

Weet ik nog wat ik allemaal wil bespreken met de dietiste ? 

Misschien moet ik een lijstje maken. Wat trek ik aan en welke schoenen dan als ik geen hakken aan mag…. winterlaarzen met bont, dat vind ik zo not done, net als Uggs , maar ze zijn wel lekker warm… Ooh fuck iT… ik ga naar de dietiste, niet op date…

Als ik die broek aantrek kan ik die laarzen aan, maar die broek is koud en bij die andere broek kunnen die laarzen niet.

Heb ik wel mijn medicijnen ingenomen ? Shit waar is dat dagbakje ? 

Ooh en ik mag ook nog paracetamol , Ooh nee pas over een uur.

Ik ben weer helemaal kwijt wat ik aan het doen was en ik volg Grey’s Anatomy ook niet meer… terugspoelen … 

Wacht nou even… wat dacht ik voor ik dit alles ging denken ?

Ooh ja de dietiste… zet de wekker wel om half 7, dan kan ik morgen verder piekeren 😉😎