Tag: chronisch ziek

Week 7 in Amstelmere

Ik had me voorgenomen vaker te schrijven tijdens mijn opname, maar dat is op het eerste bericht na nog niet gelukt .

Inmiddels ben ik zelf een stuk rustiger en de teugels worden hier al wat meer losgelaten wat betreft het covid-19 virus. Mensen trekken hier wat meer naar elkaar toe en geven elkaar wel weer een bemoedigend klopje of een elleboog . De setting is toch een beetje gaan voelen als een huishouden, ondanks dat er soms ook nieuwe personen bijkomen.

Als mensen hoesten of koorts hebben worden ze meteen op hun kamer geïsoleerd en getest, hetzelfde gebeurd als personeel ziek is . Het vervelende is wel dat het soms moeilijk is voldoende personeel op de afdeling te hebben omdat er mensen ziek zijn. Het nieuwe normaal is ook hier helemaal ingeburgerd , al blijft het onnatuurlijk dat je geen knuffel kan geven als iemand dat keihard nodig heeft.

Helaas merk ik nog steeds dat de zorg echt bij lange na niet is wat het moet zijn. Ik zit dus op een afdeling voor acute zorg. Er zitten hier mensen gewoon al langer dan een jaar , met verslavingsproblematiek , maar ook omdat ze geen huis hebben waar ze heen kunnen . Mensen die schizofreen en paranoia zijn , maar ook nergens heen kunnen etc .

Ikzelf heb vreselijke last van angsten . Angst om angst , angst om te ontspannen en angst om alleen te zijn . Nu willen ze me met een paar weken naar huis sturen omdat dit een afdeling is voor acute hulp . Ik begrijp dat , maar het is voor mij nog lang niet haalbaar om alleen naar huis te gaan . Ik heb het pas 1 keer 40 minuten vol kunnen houden alleen thuis . En nu is er dus een impasse . Ze willen mij niet aan mijn lot overlaten , maar zijn ook bang dat lang niet naar huis gaan het alleen maar moeilijker maakt . Ik denk dat met langzaam oefenen het beste gaat werken en ik denk dat zij dat eigenlijk ook vinden , maar ja .. acute afdeling .

Ik heb hulp nodig , therapie voor mijn angst en niet via beeldbellen maar het liefst intern . Maar al die dingen lijken wegbezuinigd . Er is geen tussenstap mogelijk, dus eigenlijk zou ik thuis weer door moeten draaien zodat ik hier weer terugkan .

Hoe triest is het gesteld met de Ggz ?

Het klooster

Het verhaal van het klooster, is het verhaal dat ik vertel aan mensen als ik wil uitleggen hoe het leven vaak voor mij voelt , hoe het voor mij is buiten de maatschappij te staan en hoe ik vecht tegen de vreselijke eenzaamheid die ik vaak ervaar.

Stel je voor , jij , diegene met zijn / haar gezin, werk, vrienden/vriendinnen, hobby’s , etc . wordt op een willekeurige dag zomaar aangesproken door een non.

Ze zegt je, het spijt me maar dit leven is voorbij . Neem afscheid van je gezin, geef je partner een knuffel, kus je kind, pak je tassen en ga met mij mee naar het klooster .

Het spijt me , maar dingen gaan erg veranderen voor je. Wij praten bijna niet, alleen in de avond tussen 19.00 en 20.00 hebben we koffie uurtje en verder… veel stilte en je mag met ons meezingen .

We zullen een tv op je kamer zetten en dan kan je kijken naar je partner en je kind.. je kunt niet met ze praten, ze niet aanraken, maar je kunt in ieder geval wel zien dat ze gelukkig zijn.

Jij mag daar geen onderdeel meer van zijn.

Wat je ook doet, je bent alleen vanaf nu , alles wat je graag deed zullen we je afnemen.

Dit is hoe ik mijn leven ervaar sinds ik zo ziek ben geworden en ondanks dat ik merk dat het langzaam aan steeds beter met mij gaat en mijn immuunsysteem gigantisch vooruit is gegaan en blijft gaan , lukt het me nog niet om aansluiting te vinden in de maatschappij .

Dingen zijn niet meer hetzelfde als 10 jaar terug . Mensen hebben hun leven en het is haast niet mogelijk om me daar bij aan te sluiten.

De maatschappij is verhard, mensen zijn egoïstischer , delen niet veel meer met elkaar, het leven is vluchtiger en veel van het leven speelt zich af online .

Tuurlijk is dat ook fijn, want ik zou echt bijna geen contacten meer hebben als het internet niet bestond en contact hebben met vrienden in het buitenland was vroeger echt bijna niet te doen ( blauwe luchtpost velletjes en enveloppen die er weken over deden om op de plaats van bestemming te komen en laat staan hoe lang je moest wachten op een antwoord )

Maar waar is het echte contact ? Ik moet het vaak doen met een virtuele knuffel of kus en er zijn periodes dat ik me niet eens meer voor kan stellen hoe het voelt als iemand je aanraakt ( oké op een hand bij een begroeting na dan) .

Ik begrijp niet goed waarom we als maatschappij er voor kiezen zo te leven, waarom we kiezen voor afstand en kilte , terwijl volgens mij geen enkel mens gemaakt is om zo te leven.

Oké misschien dan wel die non in het klooster, maar dat lijkt me een uitzondering .

Waar zijn de tijden van gezellig samen spelletjes spelen ( want ook dat doen we meestal alleen , achter de pc of spelconsole ) . Met de buren barbecuen of samen met vrienden hele avonden op de bank hangen?

Er is geen tijd voor elkaar , tenminste dat zeggen we tegen elkaar . Volgens mij zijn prioriteiten gewoon verschoven .

Wat zou het toch fijn zijn als we weer wat meer naar elkaar zouden kijken , wat meer ons leven zouden delen en elkaar wat meer zouden zien staan.

Ik weet niet hoe, maar als het aan mij ligt starten we er vandaag samen mee !