Tag: maatschappij

Gelukkig nieuwjaar ?

Het is 1 januari … de feestdagen zijn voorbij.

De feestdagen , waarvoor ik zo mijn best heb gedaan.

Mijn best om mijn eenzame , nare gevoel, mijn depressie en burn-out 

Niet de overhand te laten nemen.

Het was zwaar, ondanks dat ik enorm blij was dat ik een weekje op vakantie kon met mijn ouders. Vakantie waar ik de laatste paar dagen merkte dat ik eindelijk na maanden weer wat rust had gevonden .

Maar ook de vakantie was vaak pijnlijk en confronterend , het niet mee uit eten kunnen, niet bij familie kunnen eten en geen echte aansluiting vinden met de wereld .

Het missen van een eigen gezin en met mijn neus op de feiten worden gedrukt dat je ouders… je steun en toeverlaten ,ouder worden en ook sterfelijk zijn.

Angsten, paniek , overprikkeld zijn… discussies niet aankunnen etc.

Bang zijn dat het leven nooit meer beter wordt… dat ik nooit meer normaler zal kunnen eten , nooit meer echt mee uit eten kan ( anders dan met een kop thee aan tafel erbij zitten om te kijken hoe anderen eten) 

Weten dat het leven nooit zal geven waar je van droomde… 

En dan aan moeten horen dat je het positief moet benaderen.

Nooit zal ik kinderen krijgen , nooit zal ik kunnen werken , maar benader het positief… je hebt een hond en je ouders….. maar wat als die wegvallen … want zij gaan niet meer 30 jaar mee… wat dan ?

En dan merken dat je van heel veel mensen niks hoort, nog geen nieuwjaarswens… zelf je familie geeft geen antwoord of stuurt je iets… 

Leuk feestdagen…. maar voor mij heeft het des te meer laten zien dat ik altijd achter mensen aan moet lopen en als ik dat niet doe , zij gewoon niet aan mij denken .

Ja jullie zien mij lachend op foto’s …. maar het laatste half jaar gaat het zo ontzettend slecht met me en i.p.v. steun van mensen te krijgen maken ze ruzie met me en laten me keihard vallen, want ook zij hebben het moeilijk en daar kan je mij natuurlijk niet bij hebben .

Mensen verwachten continue dingen van me, terwijl ik niet meer kan.

Ik heb even niks meer te geven en dat vind ik enorm erg .

Ik heb energie en liefde nodig, maar weet niet waar dat te vragen of halen.

Ik mis mensen , familie, liefde…. ik mis jullie 

Een nieuw jaar… een klein sprankeltje hoop…

2020
   

Het klooster

Het verhaal van het klooster, is het verhaal dat ik vertel aan mensen als ik wil uitleggen hoe het leven vaak voor mij voelt , hoe het voor mij is buiten de maatschappij te staan en hoe ik vecht tegen de vreselijke eenzaamheid die ik vaak ervaar.

Stel je voor , jij , diegene met zijn / haar gezin, werk, vrienden/vriendinnen, hobby’s , etc . wordt op een willekeurige dag zomaar aangesproken door een non.

Ze zegt je, het spijt me maar dit leven is voorbij . Neem afscheid van je gezin, geef je partner een knuffel, kus je kind, pak je tassen en ga met mij mee naar het klooster .

Het spijt me , maar dingen gaan erg veranderen voor je. Wij praten bijna niet, alleen in de avond tussen 19.00 en 20.00 hebben we koffie uurtje en verder… veel stilte en je mag met ons meezingen .

We zullen een tv op je kamer zetten en dan kan je kijken naar je partner en je kind.. je kunt niet met ze praten, ze niet aanraken, maar je kunt in ieder geval wel zien dat ze gelukkig zijn.

Jij mag daar geen onderdeel meer van zijn.

Wat je ook doet, je bent alleen vanaf nu , alles wat je graag deed zullen we je afnemen.

Dit is hoe ik mijn leven ervaar sinds ik zo ziek ben geworden en ondanks dat ik merk dat het langzaam aan steeds beter met mij gaat en mijn immuunsysteem gigantisch vooruit is gegaan en blijft gaan , lukt het me nog niet om aansluiting te vinden in de maatschappij .

Dingen zijn niet meer hetzelfde als 10 jaar terug . Mensen hebben hun leven en het is haast niet mogelijk om me daar bij aan te sluiten.

De maatschappij is verhard, mensen zijn egoïstischer , delen niet veel meer met elkaar, het leven is vluchtiger en veel van het leven speelt zich af online .

Tuurlijk is dat ook fijn, want ik zou echt bijna geen contacten meer hebben als het internet niet bestond en contact hebben met vrienden in het buitenland was vroeger echt bijna niet te doen ( blauwe luchtpost velletjes en enveloppen die er weken over deden om op de plaats van bestemming te komen en laat staan hoe lang je moest wachten op een antwoord )

Maar waar is het echte contact ? Ik moet het vaak doen met een virtuele knuffel of kus en er zijn periodes dat ik me niet eens meer voor kan stellen hoe het voelt als iemand je aanraakt ( oké op een hand bij een begroeting na dan) .

Ik begrijp niet goed waarom we als maatschappij er voor kiezen zo te leven, waarom we kiezen voor afstand en kilte , terwijl volgens mij geen enkel mens gemaakt is om zo te leven.

Oké misschien dan wel die non in het klooster, maar dat lijkt me een uitzondering .

Waar zijn de tijden van gezellig samen spelletjes spelen ( want ook dat doen we meestal alleen , achter de pc of spelconsole ) . Met de buren barbecuen of samen met vrienden hele avonden op de bank hangen?

Er is geen tijd voor elkaar , tenminste dat zeggen we tegen elkaar . Volgens mij zijn prioriteiten gewoon verschoven .

Wat zou het toch fijn zijn als we weer wat meer naar elkaar zouden kijken , wat meer ons leven zouden delen en elkaar wat meer zouden zien staan.

Ik weet niet hoe, maar als het aan mij ligt starten we er vandaag samen mee !